Baśka wyszła za mąż. Jeszcze niedawno biegała z tornistrem do szkoły… Wiecznie spóźniona, nigdy na nic nie miała czasu. Śmiałam się z niej, że nie zdąży zauważyć kiedy pojawi się ten jedyny, bo minie go w biegu i pośpiechu… A dziś proszę…. Oglądam jej ślubne zdjęcia. Radosna buźka, roześmiane oczy, drobne rączki schowane w silnych dłoniach męża. Baśka wreszcie zwolniła. Przyznam, że zaskoczyła mnie linkiem, który mi przysłała. W wiadomości napisała tylko, że ma dla mnie coś, czego na pewno się nie spodziewam. I faktycznie, zamurowało mnie. Link był do JEJ strony weselnej. Obejrzałam sobie narzeczonego i jego rodzinę (widzieliśmy się raz na wspólnej imprezie – Baśka od 3 lat mieszka na drugim końcu Polski), poczytałam sobie o ich spotkaniu, wspólnej fascynacji podróżami. Dowiedziałam się gdzie chcą wziąć ślub. Znalazłam nawet mapkę ułatwiającą dojazd do domu weselnego. Rozbawiły mnie fotki naszej rodziny sprzed wielu lat, na których razem z Basią siedzimy w piaskownicy – cudowne, beztroskie lata dzieciństwa. Sama uroczystość zaślubin była przepiękna. Spłakałam się niesamowicie – moja siostrzyczka w białym welonie i romantycznej sukience z bufkami wyglądała przecudnie. Mój szwagier robił minę bohatera ale ręce mu się trzęsły tak, że nie mógł Basi nałożyć obrączki. Fotograf, zawodowiec, wyłapał wszystkie te pełne komizmu, i jednocześnie ogromnie wzruszające momenty. Dlatego Młodzi mają całe mnóstwo pięknych ślubnych zdjęć. Większość z nich umieścili w internetowym albumie ślubnym. Mogłam je obejrzeć zaraz po tym, jak odebrali je od fotografa. Baśka przysłała kolejnego maila z linkiem, ale teraz już wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Bardzo mi się spodobał pomysł Basi na usprawnienie i uatrakcyjnienie „przepływu rodzinnej komunikacji”. I choć rzeczywistość uniemożliwia nam częste spotkania, to dzięki nowym i pomysłowym rozwiązaniom, odległość przestaje być tak bardzo uciążliwa.